Piłka nożna na Igrzyskach Olimpijskich

Do kanonu Igrzysk Olimpijskich piłka nożna weszła w roku 1900, z krótkimi przerwami – i jest w nim do dziś. Wówczas doszło do wystartowania trzech reprezentacji. Ponadto zostały one uznane za reprezentacje „klubowe”, a ich rozgrywki zdegradowano do rangi zawodów nazywanych pokazowymi, gdzie nie były przyznawane medale. W obecnych czasach MKOI uznaje jednak te wyniki oraz kraje, z których pochodziły zgłoszone drużyny i figurują w oficjalnym katalogu medalowym.

Auto zastępcze Konin
http://avatar-sa.pl/auta-zastepcze.html
Wynajem auta zastępczego w AVATAR S.A.
Bezgotówkowe, bez limitu kilometrów, bez kaucji.

W roku 1904 do piłkarskiego turnieju dołączyły niezależne drużyny, które reprezentowały swoje państwa, jednak z każdego kraju mogła uczestniczyć więcej niż jedna drużyna. Rozgrywki piłkarskie przypominały zatem indywidualne dyscypliny.

Tak naprawdę dopiero w roku 1908 doszło do zorganizowania piłkarskiego turnieju w kształcie obecnym, czyli z reprezentacjami narodowymi. Na samym początku prestiż imprezy był pokaźny, ale bardzo się zmniejszył od czasu, kiedy zainaugurowano mistrzostwa świata w piłce nożnej w roku 1930, zaś później w „olimpijskich” latach mistrzostw Europy w roku 1960.

Ranga imprezy zmniejszała się jeszcze bardziej wraz z ulepszaniem piłki nożnej. Amatorski charakter igrzysk nie pozwalał na rozgrywki piłkarzy zawodowych. Promowało to zatem kraje, w których tak naprawdę formalnie nie istniał zawód piłkarza, czyli tak zwany realny socjalizm. Oficjalnie mówiono, iż zawodnicy byli pracownikami resortu, który z kolei sprawował patronat nad danym klubem. W praktyce jednak głównym źródłem utrzymania był sport. Reprezentacje, które były złożone z takich piłkarzy były tak właściwie pierwszymi reprezentacjami narodowymi. Doprowadziło to do tego, iż państwa bloku socjalistycznego dominowały oraz zdobyły wszystkie piłkarskie złota olimpijskie w latach 1952 – 1988.

W roku 1992 pożegnano kryterium amatorstwa i wprowadzono tym samym cenzus wiekowy. W turniejach olimpijskich mogli występować tylko zawodnicy do lat 23. System ten popiera raczej kraje o klimacie cieplejszym, gdzie dojrzewanie młodzieży zachodzi w szybszym tempie.

Piłka nożna na igrzyskach olimpijskich stale cieszy się rangą niższą niż mistrzostwa kontynentalne oraz mistrzostwa świata. Rozgrywki tego typu nie zostają zapisane w kalendarzu oficjalnym FIFA i z tego powodu kluby nie mają obowiązku, aby zwalniać zawodników na tego typu imprezę. Jest to związane z tym, iż olimpijski turniej pokrywa się w większości krajów z piłkarskim sezonem. W związku z tym kluby nie chcą tracić swoich zawodników w trakcie ligowych rozgrywek. FIFIA skutecznie blokuje wszelkie próby podniesienia rangi turniejów olimpijskich. Według nich mógłby on stanowić zbyt dużą konkurencję prestiżową oraz finansową dla organizowanych międzypaństwowych rozgrywek. Z tego powodu, jeśli chodzi o piłkę nożną na igrzyskach olimpijskich, to nie jest to najważniejsza impreza. Jednakże mimo to, zarówno młodzież, jak i osoby starsze nie tylko chętnie w nią grają, ale także uczestniczą i dopingują na trybunach. Można zatem stwierdzić, iż piłka nożna nadal stanowi czołową dyscyplinę sportową.